خواهان صلح

اما شاید برای خوانندگان این وبلاگ جالب باشد که بدانند، همسر آیت الله امجد که به تازگی درگذشته، چه کسی بوده اند، یا بهتر بگویم چه نسبتی با یکی از مقامات داشتند؟!

مرحوم خانم امجد مادر شیخ کاظم صدیقی بودند. نام صدیقی به این دلیل آشناست که حجت السلام والمسلمین شیخ کاظم صدیقی آخرین امام جمعه موقت تهران است.

اما رابطه فرزند و مادری تا  یکسال گذشته و تا روزی که شیخ صدیقی مسئولیت دادگاه انتظامی قضات رو برعهده گرفت، خوب بود اما بدلیل رفتارهای تندروانه و سیاسی مآب صدیقی و بدلیل حمایت های نادرست وی از احمدی نژاد میانه مادر و پسر شکرآب شده بود و مادر به نحوی او را از خود رانده بود.

استاد امجد هم هرچند هرگز نکته صریحی درباره شیخ کاظم نمی گفت، اما معتقد بودند که ظاهر و باطن وی یکی نیست. استاد هم میانه خوبی بعد از رفتار و موضع گیری های سیاسی شیخ صدیقی با وی نداشت.

                        

موقعیتی بود تا مختصری درباره شیخ کاظم صدیقی بنویسم؛

مدرس اخلاق در برنامه های صدا و سیما
استاد اخلاق و عرفان حوزه علميه قم
از خطبای مشهور تهران و سخنران ثابت مجالس مهديه تهران و هيات رزمندگان اسلام در تهران و ديگر شهرها
رياست دادگاه انتظامي قضات
و اخیرا امام جمعه موقت تهران، از 5 مرداد 1358 كه اولين نماز جمعه پس از انقلاب به امامت آيت الله سيدمحمود طالقاني اقامه شد تاكنون آيات منتظري، خامنه اي، هاشمي رفسنجاني، موسوي اردبيلي، رباني‌املشي، مهدوي‌كني، طاهري خرم‌آبادي، يزدي، امامي كاشاني، جنتي و حجت السلام سيد احمد خاتمي امامت جمعه تهران را برعهده داشته‌اند و با صدور حكم آقای خامنه ای، چندی پیش، حجت‌الاسلام كاظم صديقي نيز در فهرست ائمه جمعه تهران قرار گرفت.

شیخ کاظم اوایل واقعا از مناصب دوری می کرد و به همین علت وجهه خوبی نزد مردم تهران یافت. پس از آن پایش به تلویزیون باز شد و به عنوان استاد اخلاق سخنرانی کرد. اما مثال "سر پیری!" وقتی پایش به قدرت باز شد براییش آنقدر شیرین بود که با صدیقی پیشین تا آنجا که می توانست فاصله گرفت. اینجا حرف استاد استناد پیدا کرد که؛ "ظاهر و باطن شیخ صدیقی یکی نیست!" یادآوری این نکته بد نیست که صدیقی به عنوان به اصطلاح استاد! اخلاقرای به احمدی نژاد را جهاد در راه خدا دانسته و تلویحا رای ندادن به وی را خروج از دین دانسته بود!

باز هم درگذشت بانوی محترم امجد را به استاد، خانواده، دوستان و آشنایان ایشان تسلیت گفته و برای آن مرحوم علو درجات را از خداوند منان خواستارم.

برای اطلاع عزیزان، مجلس ختم آن مرحوم  روز جمعه در مسجد ولی عصر (مسجد خوزستانیهای مقیم مرکز) واقع در خیابان خالد اسلامبولی، جنب پارک ساعی برگزار می شود.

موضوع دیگر، انتصاب حجت السلام شفیعی به سمت دادستان انتظامی قضات است. هرچه صدیقی کارنابلد بود، این یکی کاربلد است. پیش از این رئیس شعبه ی 2 دادستانی نظامی که بعدها جای حجت السلام نیازی را به عنوان دادستان نظامی تهران گرفت و سپس به عنوان رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح استان خوزستان منصوب شد یک مورد جالب در پرونده ایشان هست که اگر نیاز بود، خواهم گفت. ولی من به این دو دادستان بسیار امیدوارم. تا ببینیم چه خواهد شد!

پ.ن: ببینید چقدر این مرتضوی منفور است که حتی احمدی نژاد هم که پدر و مادر پدیده ای به نام "ریسک" را عزادار کرده، حاضر نشد به وی، شغلی در کابینه پیشنهاد دهد!

پ.ن: یک سری موضوعات هستند که خانم مقدم از آنها غافل مانده اند. مثلا ساخت سد، جاده، اصولا هر نوع زیر ساختی در برنامه های توسعه قید شده و فرقی نمی کند کدام دولت سر کار باشد. هر دولتی که بیاید باید آنها را اجرایی کند. جالب آنکه مهمترین برنامه کشور یعنی چشم انداز پیشرفت چشم گیری با وجود درآمد ارزی بالا طی سه سال گذشته نداشته است. این یعنی آنکه دولت همان کارهایی را هم که باید طبق برنامه انجام می داده، انجام نداده است! (کلی اشاره کردم چون خانم مقدم نیز کلی اشاره کردند.)

بقیه موارد، خیلی موضوعات خاصی نیستند، چنانچه اشتهاردی ها نماینده بانفوذی به مجلس بفرستند و همچنین از مسئولین مقتدر و مدبر در فرمانداری برخوردار باشند، تمامی این موارد به سهولت قابل اجرا است. ساخت استخر و ورزشگاه و بیمارستان و ...چرا که در رایزنی ها، این مسئولین شهر و نمایندگان هستند که می توانند بودجه ای بیشتر یا کلان تر به شهر خود اختصاص دهند و اگر آن را به جیب نزنند یا خرج های بی مورد نکنند و یا برای خود شیرینی آن را به خزانه دولت بازنگردانند(موردی که خود شخصا در یکی از شهرها شاهدش بودم.)، رئیس جمهور کشور هرکس که باشد، این اقدامات بطور معمول انجام می شود.(حالا جالب اینکه اغلب کارهایی که خانم مقدم به آنها اشاره کرده، از جمله بیمارستان، راه، ورزشگاه و...صرفا توسط دولت نهم تکمیل، یا تجهیز شده. فکر نمی کنم برآیند مثبتی باشد، از اقدامات مسئولینی که طی ۴ سال گذشته تنها هر ساله رقمی میان ۸۰ تا ۱۲۰میلیارد دلار درآمد نفتی در اختیار داشته اند!)

اینکه جواب نامه تان را داده اند، باز یک امتیاز منفی در کارنامه مدیریتی دولت است. یعنی اینکه درخواستی وجود دارد که دولت متولی انجام آن است، اما آن را انجام نداده. ضمنا مگر دولت و رئیس آن، اداره پست و مسئول روابط عمومی هستند؟! با توجه به اکثر نامه هایی که من دیده ام، که همگی مضمونی اقتصادی-معیشتی دارند، اگر هر نامه، با یک برگ چک ۵۰ هزارتومانی، یا هر رقم دیگری پاسخ داده شود، طبیعی است که این روند افزایش نقدینگی چه بلایی سر چرخه اقتصاد کشور خواهد آورد.  اگر هر کجا که می روند به تعدادی از خانوارها، یخچال و دوچرخ و فریزر می دهند، که معنایش مدیریت و موفقیت نیست. مگر دولت کمیته امداد است. دولت موظف است به گونه ای اقدام کند که تمامی این موارد بدون نیاز به او و با نظارت او قابل تامین باشد، نه اینکه کارخانه تولید گداپروری بسازد. نه اینکه مردم را حقیر بشمارد. نه این شارلاطانیسم و پوپولیسم را در جامعه رواج دهد. اگر یک استخر ساخته شده، این اقدام خوبی است، دست شان هم درد نکند. اما اگر شما با یک گونی پول بروید و مثلا یک کیلو گوجه بخرید، انتقاد دارد. اگر تورمی در کشور وجود دارد که در هیچ زمانی تجربه اش نکرده ایم، این انتقاد دارد. اگر در جامعه جهانی مانند طاعونی ها با ما برخورد می شود، انتقاد دارد. مسائل بسیارند، بگذریم.

دولت احمدی نژاد درست مسئول همه آن چیزهایی شده که وظیفه ای در قبال آن ندارد و از وظیفه ی حقیقی و ذاتی خودش بازمانده است. اوضاع را مردم می بینند و آنها قضاوت خواهند کرد. مایل بودید عکس نامه ای که فرستادید برای آقای احمدی نژاد و پاسخش را برای من اسکن کنید و بفرستید.

من ارادت زیادی به خوزستانی ها دارم ولی دلزده شدم از بس طی چند سال اخیر مدام چشمم به زیبایی های خوزستان باز شده!

صفحه خوزستان ایرنا را ببینید و زیبایی های خوزستان را هم نگاهی بیندازید! امروز و دیروز هم نیست از ابتکارات جالب خبری ایرنا در دولت جدید است!

زیبایی خوزستان! این چهره است؟ خوزستان اماکن تاریخی ندارد؟ نفت ندارد؟ آتشگاه ندارد؟ کاخ داریوش ندارد؟ شوش ندارد؟ چغازنبیل ندارد؟ پالایشگاه آبادان ندارد؟ پایگاه وحدتی ندارد و هزار چیز دیگر ندارد که این می شود تصویر اول زیبایی های خوزستان! از هم عجیب تر انتخاب یک مرد ان هم با این فیگور مکش مرگ مای عجیب است.

            
آخر بنده خدا! این تصویر چه زیبایی دارد که صفحه اول یکی از مهمترین استان های کشور را بدان زینت داده ای؟! می دانی زیبایی چیست یا در شهر! شما فقط مردها وجود دارند؟ نابینا بودید ان همه دختر با پوشش زیبای جنوبی را ببینید؟ اشکالش چه بود؟ یک میلیون بار جای این چهره مکش مرگ ما ارزش نمی داشت؟ الله اعلم!

قطع اصلی تصویر را در اینجا ببینید.

پ.ن۱: زنده باد صلح.
پ.ن۲: دایی از آلمان خیلی ممنون از لطفت دانکه شون. تو که وضعیت مرا می دانی چرا زنگ نمی زنی؟ نمی رسم بیایم اینترنت. شرمنده.

این مطلب سبب شد تا ماجرایی که شاهد بودم را اینجا بنویسم. شاید ۱۰ سال پیش بیشتر بود که زنی از آشنایان به خانه ما آمد و همچنان که اشک می ریخت موضوعی را برای مادرم تعریف می کرد. مادر چشمان اش گرد شده بود، کم کم خواهرهایم نیز اضافه شدند و...

شب مادرم سر سفره شام موضوع را خطاب به سلیمانی (مادرم مرحوم پدرم را سلیمانی خطاب می کرد) تعریف کرد، که یعنی نگاه کن چه مردانی پیدا می شوند، شاید هم منظورش ان بود که شما هم یاد بگیر آقا!

اما ماجرا از این قرار بود که مریم خانم و آقا علی (اسامی اصلی است و از اوردن نام فامیل معذورم) همسرش، از داشتن نعمت فرزند محروم بودند. اینطور که حتی من در ان سالها شنیده بودم اشکال از اقا علی بود و مریم خانم مدام از این موضوع بادی به غبغب داشت که یعنی من همسرم را تحمل می کنم!

آن زمان که خاله مریم ماجرا را برای مادرم تعریف می کرد،۱۲-۱۳ سالی از زندگی مشترکش با عمو علی (ما به ان ها می گفتیم خاله و عمو، از بس با بچه ها خوب و مهربان بودند.همیشه پفکی یا چیبسی از ان پلاستیک درازهایش داشتند.) می گذشت. دو سالی پس از ازدواج متوجه می شوند که هرچه فشار می اورند! بچه دار نمی شوند. مراجعه می کنند به پزشک و پزشک برای آن ها آزمایش می نویسد. پس از اعلام نتیجه آزمایش عمو علی به همسرش می گوید که مشکلی دارد و نمی تواند هرگز خاله مریم را مادر کند.(انطور که مادرم سال ها بعد گفت اوایل مشکلی نداشتند اما بعد یواش یواش سرکوفتهای مریم به علی آغاز شد. مادرم می گفت هر اتفاقی می افتد حتی اگر هوا خراب می شد، مریم خانم ماجرا را به شوهر بدرد نخورش! ربط می داد.)

مادرم رو به پدرم ادامه داد که از چندی پیش همانطور که می دانی اختلافات بین این زن و شوهر بالا گرفته و مریم در صدد گرفتن طلاق، به همین دلیل به دنبال برگه های ازمایش می گشت و هرچه از شوهرش برگه ها را می خواست او طفره می رفته. گاهی می گفته گم شدند گاهی می گفته نمی دانم کجاست؛ ریخته ایم دور و... مریم از علی می خواهد که بروند و دوباره ازمایش بدهند باز هم اقا علی حاضر نمی شود و اینقدر دعوا شدت می گیرد که مریم به اقا علی حمله می کند و...سپس علی اقا به نشانه قهر خانه را ترک می کند، چون به قول خاله مریم او بدبختش کرده بود و بزرگترین و مهم ترین حس یک زن را از او گرفته بود. (مادرم بعدها در این باره به من گفت که در این ماجرا کل همسایه ها و کل اشنایان حق را به مریم خانم می دادند و می خواستند بالاخره اقا علی را راضی کنند که مریم خانم را طلاق بدهد. چون مریم خانم واقعا غیرقابل تحمل شده بود.)

مادرم رو به پدرم ادامه داد علی اقا که از خانه می رود، مریم خانم شروع می کند به جستجوی اسناد تا پس از چندین روز برگه های ازمایش را پیدا می کند. (برگه های ازمایش برای گرفتن طلاق و دادن حق به زن حیاتی است.) خودش که چیزی از ان ها نمی فهمد، ان ها را می برد پیش دکتر متخصص زنان و زایمان (فکر کنم برد پیش خانم دکتر امامی که همسایه مان بود.) تا برای او توضیحاتی تخصصی برای شروع دعوی طلاق بنویسد.

خانم دکتر بیش از ده بار از وی سئوال می کند که می دانی در این برگه ها چه چیز توضیح داده شده، مریم می گوید نه! از او می پرسد وقتی جواب آزمایش را گرفتید آیا باهم به متخصص مراجعه کردید؟ مریم می گوید نه، آنقدر استرس داشتم که نرفتم، بهتر دیدم که آقا علی خودش تنها برود. خانم دکتر مدام از او می پرسد همسرت به تو در این باره چه گفته؟ (چون به مجردی که خاله مریم وارد مطب می شود قصد طلاق به استناد درخواستش مبنی بر نوشتن نسخه تاییدیه که وی سالم است و شوهرش معیوب عنوان می کند.) خانم دکتر به او می گوید برو و با شوهرت یکبار دیگر بیا. که مریم ماجرا را می گوید که چه شده و شوهرش همینک نیست!

مادرم رو به پدر ادامه داد؛ آنطور که مریم تعریف می کند، دکتر به او می گوید می خواهم چیزی به تو بگویم امیدوارم توان تحمل ان را داشته باشی، و مریم می گوید بفرمایید! دکتر هم رک به او می گوید باید هر دو دوباره ازمایش دهید، اگر این برگه های ازمایش درست باشند مشکل از شماست و نه شوهرتان! مریم غش می کند، بالاخره بعد از درمان سرپایی از مطب به خانه می آید. آقا علی را خانه مادر و پدر عمو علی پیدا می کند و تلفنی به او می گوید باید باهم حرف بزنیم. علی اقا که می اید، مریم به او می گوید در این برگه های ازمایش اشتباهی رخ داده! و دوباره باید ازمایش بدهیم. او اضافه می کند از قرار معلوم مشکلی وجود دارد و از تو می خواهم مثل یک مرد قبول کنی که دوباره ازمایش بدهیم! علی آقا که دیگر رازش بعد از ۱۰ سال لو رفته شروع می کند به گریه کردن و فاش ساختن این سر، که خیر! برگه های ازمایش صحیح است و من چون نمی خواستم تو رنجیده خاطر شوی و خودت را در این خانه سربار احساس کنی یا خانواده و فامیل بر عیب تو خرده بگیرند این موضوع را از تو پنهان کردم!!(خوانندگان توجه کنند نزدیک ۱۰ سال!! ۱۰ سال این مرد سرکوفت می شنیده و هیچ نمی گفته!! خدایا چه دادی به ان مرد؟ من هم می خواهم.)

مریم هم می زند زیر گریه و می رود لباس هایش را جمع کند که به قهر برود!(عجیبه ها، تقصیر ما باشه زنها قهر می کنند، تقصیر زنها هم باشه باز انها قهر می کنند.) علی اقا سعی می کند نگهش دارد که نمی شود و بالاخره ماجرا ختم به خیر می شود و آقا علی بعد از یک هفته مریم را به خانه بر می گرداند!!

پدرم مثل همیشه با یک نیم لبخد پس از صرف غذا خدا ا شکر کرد و رفت تا رادیو بی بی سی گوش دهد.

جالب اینکه در همان یک هفته هم این راز را اقا علی به کسی نمی گوید ولی خود مریم به همه می گوید، شروع می کند به نماز خواندن و طلب بخشش از خداوند که این دیگر چه امتحانی بود. اما مگر اقا علی کم می اورد بعد از ان ماجرا هم ناراحتی های زندگی را بر عیب خودش! می گذاشت. عجیب بود که انکار می کرد جلوی همه. مدتی بعد از ما فاصله مکانی زیادی گرفتند تا یادم می اید یک بچه را به سرپرستی قبول کردند و سال هاست که از ان ها خبری ندارم.

این ماجرا باعث شد تا خواهر کوچکم که سه سال از من بزرگتر بود یکی از موضوعات انشای هر سالش همین فداکاری باشد! خواهر بزرگم همه که از این موضوع یک داستان عجیبی ساخته بود، نشست ان را به خط خوش نوشت بعد هم کپی کرد و برای همه روزنامه ها و مجله ها فرستاد. می خواندی فکر می کردی ماجرای زندگی خودش است!

خلاصه که این مردان به توان ۲ و به توان میلیارد افتخار ما مردان هستند. خدا هم این مرد و هم اقا علی را سربلند نگه دارد و هم تکه ای از بزرگی ان ها را به ما مردان کوچک ارزانی دارد.

واقعیت این است که مابقی این ترانه ازادی برای فکر کردن را میتوانم ترجمه کنم اما نمی دانم استقبال در چه حد است و نمی خواهم کار هرزی کرده باشم.

فلوران پاینی در این اهنگ، به نوعی منظورش با گیرندگان مالیات است که در خارج از کشور بد! رواج دارد. هرکاری بخواهی بکنی باید برای ان مالیات بپردازی و او نرم و زیبا و بسیار دلچسب از این اوضاع گله می کند. در جایی از بخش چهارم این ترانه می گوید ترجیح می دهم به جهنم بروم تا به بهشتی که شما عرضه می کنید.

اهنگ در زبان فرانسه، طنز خاص خودش را دارد. در زیر کلیپ متن اصلی اش را می آورم. با تشکر از امین، فرستنده این کلیپ برای معرفی. هرکس دوست دارد اهنگ یا کلیپی بفرستد تا معرفی کنم اگر فهمیدم ترجمه میکنم نفهمیدم متن اصلی اش را میگذارم. این کلیپ از یوتیوپ است، امیدوارم بتوانید ببینید.

متن همین گزارش بعلاوه گزارش تکمیلی و چند مصاحبه ای کوتاه که انجام دادم در انتخاب.

چیزهایی را در انتخاب ننوشتم، می نوشتم چاپ اش هم نمی کردند، از سوی دیگر همیشه منابع مطلع وقتی به شما اطمینان می کنند، تنها یک کلمه می گویند این قسمت را ننویس! اگر می گفت بنویس من جرات نمی کردم، چنان که پیش تر هم همینطور بوده، مثل بسیاری از اخبار.بین این ها تنها حالم بهم خورد از کسی که خودش را به عنوان تریبون نظام معرفی می کند؛ یعنی شریعتمداری.کسی که ادعای امام اش دنیا را برداشته، امیرالمونین بزند به کمر آدم های دروغگو. قران کمر فریبکاران و نیرنگ بازانی که مردم را به بازی گرفته اند دوتا کند. ان شاء الله؛ الهی امین مطمئنم نوبت به او هم خواهد رسید. دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. کیهان و 200 هکتار زمین؛ کیهان و آپارتمان های تهران؛ مدیر مسئول کیهان و پسران؛ [این یک نفرین بود، چون شدیدا از دیروز نسبت به این آقا احساس انزجار پیدا کرده ام. بقیه را ول کنید باید این مارادونای خبیث را بگیرید.] یک نکته که باید بگویم، ایمیل پالیزدار را دارم نمی دانم می شود در اختیار دیگران قرار داد یا نه. شماره را نمی توانم ولی ایمیل را چرا. البته مختص عزیزان خبرنگار که بشناسم. این بنیاد دروغ پراکنی رادیو فردا هم بی جا کرد گفت مصاحبه کرده با این آقا. دروغ است.این هم از اخبار تازه به نقل از منبع مطلع ما...

عباس پاليزدار، رئيس امور زيربنايي مركز پژوهش‌هاي مجلس و مشاور کمیسیون اقتصادی مجلس و همچنین کسی که از اون با عنوان «دبیر کمیته تحقیق وتفحص مجلس از قوه قضائیه»، یاد می شود اظهارات و اتهامات فراوانی را به مسئولان ارشد نظام نسبت داده است.

وی نامزد "یاران احمدی نژاد"[پس از آنکه ائتلاف رایحه خوش خدمت یا حامیان رئیس جمهور به سه دسته منشعب شدند، پالیزدار به گروه یاران احمدی نژاد پیوست] در سومین دوره انتخابات شورای شهر تهران نیز بود.

دبیر و سخنگوی سابق خانه صنعتكاران، مقالاتی از جمله رهبری و رفتارهای سازمانی؛ ناگفته هاي مديريت؛ عدم تحليل درست شرايط زماني و مكاني کشور؛ انقلاب اقتصادي ، درمان اقتصاد بيمار و فلج كشور؛ مشكلات توليدكنندگان با سيستم بانکی را به رشته تحریر در آورده است. بقیه در ادامه مطلب...

باری؛
مطلب برای انتشار فرستاد، اتفاقا کار شد و ساعتی بعد بسراغم آمد. گفت می خواهم نظرات مطلبم را ببینم.
من هم از خدا خواسته، گفتم یا علی.
در عرض ۶-۷ ساعت ۵۰ تا نظر را بازدید کرد، از این همه فقط اجازه انتشار ۴ تا را داد!
گفتم اینجا از این کارها نمی توانید بکنید!
گفت اخر همه اش یک نوع توهینی هم در ان موجود است! اینها که نوشته اند به من ربطی ندارد.
گفتم مردم این روزها بسیارعصبانی هستند، شما هم که با این سر و وضع همیشه سیبل ناسزاها هستید، به هرحال آخوند هستید و مردم بالاخره می خواهند کاسه و کوزه هاشان را...
گفت اگر همیشه نظرات این شکلی هستند بارهای قبلی چرا مودبانه تر بود؟
گفتم ساده است. من اینجا نشسته ام و اگر کسی بنویسد بتمرگ، در ویرایش جایش بنشین می گذارم. اگر کسی ادم معروفی باشد، اسمش را درج نمی کنم، اگر توهینی باشد ... نقطه می گذارم.
نگاهی به من کرد و گفت شرمنده ام، حلالم کن! چون فکر بد کردم، فقط یک تقاضا دارم.
گفتم خدا ببخشه؟
گفت می خواهم نظرات خبرهای دیگر را هم ببینم!
گفتم ایرادی ندارد.
نشستیم و او خواند و خواند. مدام نچ نچ می کرد. ساعتی که گذشت جمله جالبی گفت (به نظرم ۶۰ میلیون ضد انقلاب داریم)! خشکم زد. خندید و گفت: جدی نگیر! ولی به نظر تو مسئولین چه می کنند؟ یعنی متوجه نیستند، چرا کسی نیست این نظرات را بخواند؟! چرا کسی به درد دل مردم نمی رسد؟ وضع پیداست خیلی خراب است. خلاصه کلی حرف دیگر. از جمله اینکه باید این نظرات به گوش مسئولین برسد و ...
گفتم چه فکر می کنی؟
گفت خطرناکند! گفتم کی؟
گفت مردم!
گفتم این حرف ها چیست؟
گفت منظورم ان است اگر به نیازهایشان رسیدگی نشود همان اتفاقات سالهای انقلاب می افتد! گفتم تنها حرف منطقی که در این یک روز از شما شنیدم همین یک بوده و البته همینطور است. گفت به من پرینت اصل این نظرات را بده، من می روم و چنین می کنم و چنان!!
من هم البته پرینت چند صفحه نظرات را دادم.
ساعت از ۴ بامداد گذشته بود، گفت باید بروم برای نماز مسجد.
گفتم خسته نباشی.
دستش را گذاشت روی شانه من، دوباره گفت حلال رضا جان.
گفتم معلومه، این حرفا چیه؟
گفت می دانی، (چون حرفی که زد تعریف از من بود، من رقم عددش را عوض می کنم.) اگر ۶۰ میلیون! به این سرزمین خدمت کنند، یکی از انها تویی!
همدیگر را بغل کردیم، گفتم کاری نمی کنم.
گفت خودت نمی دانی، از یک سو فحش مسئولین را به جان می خری، از سوی دیگر سنگ صبوری مردمی، از طرفی بخاطر سانسور به سئوالت می کشند و از طرف دیگر بخاطر به نشر اکاذیب متهم می شوی. در حالی که تو زنگ ها را بصدا در می آوری!
خیلی خوشحال شدم. گفتم خیلی خسته شدم ولی این حرف شما دلنشین بود.
گفت با جدیت ادامه بده، ضمن اینکه هرچی می تونی نظرات را ویرایش نکن!
کلی خندیدم، گفت چرا می خندی؟ گفتم نه به اولش نه به الان! گفت نه حق باتوست، مردم اگر حرف نزنند، منفجر می شوند. اگر اینجا نتوانند حرف بزنند می روند در خانه دشمن حرف می زنند. باید ارام ارام راه را باز کرد تا بتوانند خواسته هایشان را منطقی طلب کنند.
دوباره داشتیم گرم حرف می شدیم، که گفت من باید بروم مسجد، نمیایی؟ گفتم من همین جا راحت ترم. همین جا می خوانم.
القصه؛
خداحافظی و...

از ان اتفاق دو-سه سالی می گذرد، این مطلب را در وبلاگ دیگری نوشته بودم وثبت موقت نگاه داشته بودم بنا به دلایلی! (یکی اینکه، اگر ان روزها این مطلب را می نوشتم، سریع عده ای که نباید می فهمیدند منظورم کیست.) مثل بسیاری از مطالب که در این وبلاگ اماده انتشارند اما وقت شان نیست! الان دوباره ان را پرداخت کردم تا چارچوبش روایتی شود.

اگر ان روحانی مطلب مرا می خواند، خواستم به او بگویم پس چه شد، چنین و چنان کردنت؟

باز اگر ان روحانی مطلب مرا می خواند، خواستم به او بگویم هر قدر که گوجه قیمتش بالاتر رفته، نظرات مردم نیز تندی اتشش افزون تر شده! می دانی این روزها نظر نمی خوانم، موشک و کاتیوشا می خوانم چون مدام به جای نظر بمب و موشک گفتاری حواله می شود!!! حاجی اگر ان روز می گفتی خطرناک اند، امروز باید بگویی وحشتاکند!!

و من نگران قهر مردمم.

کاش مسئولین، به ما سایت های خبری و خبرنگاران به چشم دشمن نگاه نمی کردند، و کاش به جای تملق، دنبال حرف حق بودند و ای کاش که جای ساختن دنیا به درد دل مردم خودمان می رسیدند.

یا علی مدد

* من یک صلح دوستم. زنده باد صلح؛مرده باد جنگ.

۲- برادر خوبم(برادر حق من نیستند، از نام فامیلش مشخص است، برادر صیغه ای من هستند.) مشرف شده بودن حرم امام رضا(ع) فرصتی داشتند که سر نماز یادی از ما بکنند، خودش که می گوید حالتی در نماز به او رفت که محراب به فغان امد. انشالله دعاهایش برای هر که بود مستجاب شه. (ادعونی واستجب لکم)

۳- جایی باید می رفتم که به وکیل نیاز داشتم، سر و صدا نکردم چون معتقدم خربزه خوردی باید پای لرزش هم بشینی، ماشالله به وکیل زبر دست من، عالی دفاع کرد. خیلی لذت بردم.

۴- یه مقاله ای خوندم از یه نویسنده اماتور، نمی دونم ریش اش طلا بود یا سیبیلش! یادم نمیاد. از اونجایی هم که توی یکی از سایت های وب ۲ دیدم، نتونستم دوباره پیداش کنم. بگذریم، اگر پیداش می کردم خوب بود، به هرحال اگر تو عمرتون هیچ گاه در اینترنت به مستراح نرفته بودید، فرصت خوبی بود که سری بزنید. چرندیاتی بود بی نظیر. فقط کاش خدا ادوات ناموسی ادم رو شمارش رو بیشتر می کرد، تا حال مضاعفی بده به این هرز نویسان. خدا وکیلی اگر بخش های الت تناسلی را از این نوشته می گرفتی یه چند تا است و بود و شد و داشت بیشتر نبود. بقیه اش هم تکرار چرندیات چند تا فیلسوف بیمار قبلی. عجب بیماری گرفتیم. وقتی روزنامه نگارمون میشه فیلسوف(اکبر گنجی)، رئیس جمهوری میشه نماینده امام زمان، نماینده هامون فرستادگان خدا، هیج انتظاری نمی شه از ۴ تا جوجه که دنبال اسم در کردن با اتکا از هرز نویسی هستن داشت! یه گروه موسیقی هست به نام کیوسک، ادم های بی ادبی نیستن اما تابو شکنن، چرا که باعث شکستن تابو در فکر شما می شن. یه گروه دیگه بعدش اومد خواست مثلا کار اونها را تکرار کنه، به نام گازولین، یه فحش رکیک هم بست توی شعرش. که مثلا تابوشکنی کرده باشه، اما تنها باعث تحمیق خودش شده، مردم که خر نیستن. مثلا هی بگی الت تناسلی، الت تناسلی این شد نشونه تابوشکنی؟ چرندیات این خانم ریش یا سیبیل طلا حتی در نمونه خودش ۱۰۰ هزار مرتبه ضعیف تر از هرز نویسی های ساقی قهرمانه. یعنی خداییش اون خداست در مقابل این. هاهاهاها. این خانمای فمینیست هم پدر و برادر ما رو بهم پیوند دادن.

۵- اقای پیر موذن هم جوگیر شده، می گه چرا اصلاح طلبان از من دفاع نکردند؟ یاللعجب، داداش تو خودت در عمر سیاسی ات از کی دفاع کردی غیر از منافع خودت و بعد خودت و کمی هم گروه هم فکرت؟ عزیزم من خبرنگارم، شما رو خوب می شناسم ها... حالا که پا رو دادی، بورس ات رو هم که گرفتی، زبونت رو بگذار لای جونت برو زندگیت رو بکن. یکی باید این استاد اسدی ها رو بگیره. بخدا مارادونا رو باید ول کرد، اینا رو باید گرفت.

۶- اشنایی دارم که کارش مهاجرت قانونی است. به اروپا، مالزی و غیره.  خواستید زیر همین خبر نظر بگذارید من شماره اش رو بهتون می دم. از جنوب شرق اسیا، ایران و اروپا کارهای شما رو درست می کنه.

نکته: آقاجان کار این گروه مسافر بری نیست. این تبلیغ رسمی شرکت شان است؛

ما افتخار داريم كه با هماهنگى وكلاى حرفه اى و ارتباطات در مراكز دولتى با استفاده از چند روش كاملأ قانونى و موفق براى اخذ اقامت شما خدمات ارائه دهیم.

اقامت اروپا از طريق ثبت شركت در جمهورى اسلوواكى (جمهورى اسلوواكى از سپتامبر ٢٠٠٧ وارد مجموعه كشورهاى شنگن شده است);

اقامت اروپا از طريق ثبت شركت در جمهورى  چك  (جمهورى  چك از سپتامبر ٢٠٠٧ وارد مجموعه كشورهاى شنگن شده است);

اقامت اروپا از طريق ثبت شركت در ليتوانى (ليتوانى از سپتامبر ٢٠٠٧ وارد مجموعه كشورهاى شنگن شده است);

اقامت اروپا از طريق ثبت شركت و نشان دادن ٦٠,٠٠٠ يورو سرمايه گذارى  براى  فقط  دو هفته در اسپانيا;

اقامت اروپا از طريق اخذ مجوز كار در اسلوونى;

 توجه:    اسلوواكى و اسلوونى و از سپتامبر ٢٠٠٧ وارد مجموعه كشورهاى شنگن شده است و با داشتن اقامت اين كشورها شما مى توانيد بدون ويزا به تمامى ٢٧ كشور جامعه متحد اروپا و شنگن و همچنين انگليس سفر كنيد. حتى ويزاى آمريكا وكانادا را در اين كشورها براحتى درخواست و اخذ نماييد;

* من یک صلح دوستم، زنده باد صلح؛ مرده باد جنگ.

از کلیه دوستانی که نظر خودشان را در مورد مطلب قبلی عنوان کرده، چه بطور خصوصی و چه عمومی که من تأیید کردم،سپاسگزارم.

اما چند مورد را نمی توانم بی پاسخ بگذارم. اول توضیح بدهم کشورهای کاملا توسعه یافته مثل آمریکا روابط اقتصادی و تجاری خود با دیگر کشورها را در اغلب موارد، بر پایه منافع بلند مدت،در مواردی میان مدت و در استثناء((هفتاد سال یکبار)) کوتاه مدت تدوین می کند. لازم به توضیح نیست که کشورهایی مثل چین و روسیه با آن حجم وسیع اقتصادشان و ضعفهایی که دارند حتی المقدور از ۹۰ درصد منافع کوتاه مدت هم نمی گذرد، چه برسد به میان و بلند مدت اش. برویم سر اصل مطلب؛

حتما شنیدید که از قول دوگل گفته می شود؛ کشورها منافع دارند، دوست ندارند. آمریکا سوای دیگر کشورها نیست،نخبگان سیاسی آمریکایی هم به مانند سیاستمداران تمام کشورهای دنیا، ابتدا منافع خودشان را در نظر می گیرند. این موضوع استثناء هم دارد، مثلا دولت آمریکا تا به حال متحمل ضررهای فراوانی بخاطر حمایتش از اسراییل شده و هنوز هم می شه. نخبگان سیاسی آمریکایی هم این موضوع را می دانند، اما گریزی از آن نیست. به این دلیل که بسیاری از کوپوریت ها، رسانه ای،اسلحه سازی ها،صنایع و...، تحت مالکیت و نظارت یهودیان است، پس طبیعی است که آمریکا که کشوری با اقتصاد بازار است، تحت تاثیر اقتصاد سیاست هایش جهت بگیرد. اتفاقاً بیشتر((بیشتر اینجا حرف بی معنایی است، چون اصولا قابل قیاس نیست، مقایسه کنید با دولت المان که تقریبا در باطن یک دولت سوسیالیست به تمام معنا است، اما همان آلمان هم سیاست هایش بر اساس منافع اقتصادی و میان مدت و بلند مدت تدوین می شود.)) از تمامی کشورهای جهان سیاستش تحت تاثیر اقتصادش قرار دارد.

پ.ن۳: من یک صلح دوستم. خواهان صلح جهانی و گفت و گوهای همه ملت ها با هم. مرده باد جنگ؛زنده باد صلح.

در سال ١٣٦٥، پس از يك هفته آرامش، یکی از حملات ايرانيان بنام عمليات "كربلاى پنج" آغاز شد. من با تعداد كمى از خبرنگاران خارجى در ناحيه اى در نزديكى دجله و فرات، پشت خاكريزى نظاره گر اين حمله بودیم. در چند قدمى من يك نظامى عراقى در سنگرش پشت توپ(مسلسل-توپ) صحرائى نشسته و انگشتان خود را بر روى کلید شلیک توپ آماده گذاشته بود.

حمله ايرانيان آغاز شد. در ابتدا صداهائى نا مفهوم از دور دست شنيده مي شد. صداى ولوله و همهمه(مثل صداى حمله ملخ ها به مزارع كشاورزى) صدا آهسته آهسته بلندتر شد. مى شنيدم كه هزاران نفر فریاد می کشیدند:"كربلا"، "يا زهرا"،"يا حسين"،"يا خمينى"...

ناگهان فوجى از انسان از سنگرهاى خود بيرون ريختند. هزاران نفر در اين موج سيل آسا به جلو مى آمدند. همه نوجوان كم سن و سال كه بسختى مى توانستند سنگينى سلاحی همچون كلاشنيكف را تحمل کنند.
برخى از اين بچه ها و نوجوانان حتی اسلحه اى هم در دست نداشتند و مشت هاى كوچك و بچگانه آنان در دور دست ديده ميشد. در ميان اين امواج انسانى بندرت يك انسان سالمند ديده ميشد كه بچه ها را بجلو مى راند.

توپچى عراقى در پشت توپ صحرائى آغاز به تيراندازى كرد. مثل اين بود كه به رديفى از بطری هاى خالى تير شلیک مي كند. او همه را درو كرد! آنها فقط بچه هاى كم سن و سال بودند و امواج انسانى آنها پايانى نداشت و بسوى مرگ مى دويدند و از روى اجساد پاره پاره شده همسالان خود كه جلوى آنان چون تپه اى تلنبار شده بود بالا مى رفتند، بجلو مى  پريدند و آنگاه خود نیز بگوشه اى پرتاب مي شدند.توپچى عراقى هنوز  شلیک مي كرد. هلى كوپترهاى عراقى از بالا ايرانيان را زير آتش گرفته بود، اما آنها باز هم مى آمدند و امواج بچه ها پايانى نداشت.

کریستوف رویتر : محمد سلام با آهى سرد و غمبار حرف خود را قطع كرد. فيلتر سيگار خود را كند و بگوشه اى انداخت و داخل چوب سيگار سياه رنگ خود، سیگاری دیگر فشار داد، سيگارش را روشن كرد و پكى عميق به سيگار خود زد و چنين ادامه داد:
امواج بچه هاى ايرانى به توپچى عراقى نزديك شده بودند كه يكباره نظامى عراقى از سنگر خود بيرون پريد، اسلحه خود را برداشت و به پشت خاكريز ما آمد و با اندوه فرياد مى زد كه آخر همه اينها بچه هستند...!

محمد سلام ادامه می دهد كه هر كدام از اين عمليات ها با امواجى از نوجوانان ١٢ تا ١٣ ساله آغاز مى شد. بچه ها تا مرز مرگ يا پيروزى حمله مى كردند. يك بار پس از يكى از نوع حمله ها به اتفاق يك خبرنگار يوگسلاو، پس از طلوع آفتاب از بصره به جبهه جنگ حركت كرديم.تقريباً ساعت ٩ صبح به ميدان جنگ رسيديم. تا چشم كار مى كرد كشته افتاده بود، فقط كشته، تا دور دست افق هيچ چيز جز اجساد بى جان جوانان ايرانى ديده نمى شد. شروع به شمارش اجساد نوجوانان ايرانى كرديم. تمامى روز به شمارش اجساد مشغول بوديم، تا غروب آفتاب ٢٣٠٠٠ كشته شمارش كرده بوديم، اما به سبب تاريكى شب نتوانستيم به شمارش اجساد ادامه دهيم. بعلاوه به دستور عراقيها مجبور به ترك ميدان جنگ شديم. شمارش اجساد پايان نيافت، با اينكه هيچ كارى جز شمردن جسد انجام نداده بوديم...!
محمد سلام در ادامه به کریستوف می گوید: ما قبلاً از هجوم امواج انسانى شنيده بوديم، اما حال خود شاهد عمليات "كربلاى پنج" در مردابى نزديك شط العرب، خط مرزى ايران و عراق بودم...

اصلاً من کاری با نتایج این عملیات ندارم. شاید آنچه که در روایت فتح آمده درست بوده باشد و شاید غلط. از منظر دفاع از وطن هم که ان نوجوانان یا جوانان وظیفه خود را به خاکشان ادا می کردند. هچنان که خدای ناکرده پای متجاوزی به خاک ایران باز شود، من(خودم را می گویم) همانطور که آن جوان چینی جلوی تانک ها در میدان تیان آمن ایستاد، خواهم ایستاد تا کشته شوم.اما حرف های همکاری چون محمد سلام باید بیدارمان کند، که جنگ چیزی جز فراوانی مرگ ندارد. مرگ است و کشته و مرگ...تا می توان باید جلوی کشتار انسان ها را گرفت. می خواهد دارفور باشد یا فلسطین.

و اما...
این ها الام همزمان با جنگ است، اما می دانید پس از جنگ چه شد؟۳۰۰ هزار زن تن فروش،سن فحشا ۱۱ تا ۱۷ سال،۴میلیون بیکار،۵میلیون معتاد و...گزارش زیر را بخوانید و یاد ایلنای عزیز و دوست داشتنی را گرامی دارید:

 تهران- خبرگزاری كار ايران؛سه شنبه ۴بهمن ۱۳۸۴
 يك جامعه‌‏شناس، با اشاره به ضعيف شدن ارزش‌‏های دينی در كل جامعه، گفت: كمرنگ شدن ارزش‌‏های دينی يكی از عوامل گسترش فحشاء در جامعه است.
دكتر امان‌‏الله قرايی‌‏مقدم، جامعه‌‏شناس و استاد دانشگاه، درگفت و گو با خبرنگار ايلنا، با بيان اين مطلب كه دين يكی از عوامل مهم جلوگيری‌‏كننده از انحرافات اجتماعی است، افزود: وقتی ارزش‌‏های دينی و هنجارها در جامعه ضعيف شود، جامعه دچار بی‌‏بند و باری خواهد شد.
وی، ادامه داد: هيچ‌‏وقت كارهايی كه در خصوص زنان خيابانی انجام می‌‏شود، به نتيجه نخواهد رسيد ؛ زيرا پديده و وجود زنان خيابانی معلول يك عامل نيست.
اين استاد دانشگاه، مهمترين دليل پيدايش زنان خيابانی را عامل اقتصادی دانست و افزود: بازار جالبی كه اين زنان برای پسران و مردان ايجاد كرده‌‏اند، از ديگر عوامل وجود اين زنان است.
وی، طلاق را از ديگر عوامل به وجود آورنده زنان خيابانی اعلام كرد و افزود: وقتی از هر چهار ازدواج يكی منجر به طلاق شود و اين طلاق باعث قطع درآمد زن و بی سر و سامان شدن آن زن شود، وی را به سمت فحشاء سوق می‌‏دهد.
به گفته اين جامعه‌‏شناس، بی‌‏كاری نيز از دلايلی است كه در گسترش طلاق موثر است و در حال حاضر ٤ ميليون نفر در سراسر كشور بی‌‏كار هستند كه اين امر نيز موجب بالا رفتن طلاق در جامعه شده است.
وی، اعتياد را از ديگر عوامل مهم ايجاد فحشاء اعلام كرد و گفت: مردانی كه معتاد هستند، زنان خود را وادار به تامين مخارج اعتياد خود از طريق فحشاء می‌‏كنند.
قرايی‌‏مقدم، با بيان اين مطلب كه سن فحشاء در ايران روی سن ١١ تا ١٧ و حداكثر ١٨ سال قرار دارد، خاطرنشان‌‏كرد: علت اين مساله عده كثيری از دختران خيابانی است كه به دليل بی‌‏سرپرستی، بدسرپرستی و تك‌‏سرپرستی، آزار روحی، جسمی، روانی و محدوديتی كه برای اين دختران از طرف خانواده قائل می‌‏شوند، وارد بازار فحشاء ‌‏شده‌‏اند.
وی، با اشاره به بررسی‌‏های انجام شده در خصوص دختران فراری، نظام خانوادگی بد را علت اصلی فرار دختران از خانواده و روی آوردن به فحشاء دانست.
اين استاد دانشگاه، اعلام‌‏كرد: پديده‌‏های اجتماعی تك‌‏عاملی نيستند ؛ بلكه چند علتی بوده و پديده فحشاء نيز از جمله عوامل چند علتی است.
وی، راهكارهای ارايه شده در چند سال اخير برای جلوگيری از فحشاء از جمله ايجاد خانه عفاف و ازدواج موقت را ناكارآمد اعلام كرد و افزود: من با يك قسمت ازدواج موقت كه مربوط به زنان است، موافق و با قسمتی كه مربوط به دختران است، مخالف هستم.
وی، تصريح‌‏كرد: دختر بودن در جامعه ما يك ارزش محسوب می‌‏شود و چون دختران تجربه‌‏ای در زمينه باروری و مسايل جلوگيری از آن ندارند، با ازدواج موقت بچه‌‏های ناخواسته و بی‌‏پدر زياد می‌‏شود ؛ ولی در خصوص زنان طلاق گرفته يا مجرد، ازدواج موقت اشكالی ندارد ؛ زيرا آنان در اين زمينه آگاهانه‌‏تر برخورد می‌‏كنند.
اين جامعه‌‏شناس، افزود: به اعتقاد من ازدواج موقت يا صيغه، فحشاء مشروع است. يعنی به فاحشه‌‏گری مشروعيت داده‌‏ايم.
وی، در خصوص جلوگيری از رشد و گسترش فحشاء، گفت: برای جلوگيری از گسترش فحشاء بايد سالانه يك ميليون شغل توليد كنيم، در صورتی كه دولت بيش از ٤٠٠ تا ٥٠٠ هزار شغل نمی‌‏تواند، ايجاد كند. به طوری كه در حال حاضر در ايران ١٦ درصد بی‌‏كاری بين مردم و ٢٠ تا ٢٧ درصد بين فارغ‌‏التحصيلان وجود دارد. پس در اين صورت فحشاء پيش رفته و چاره نخواهد داشت.
قرايی‌‏مقدم، با بيان اين مطلب كه هيچ زنی راضی نيست تن به خودفروشی دهد، مگر اين كه مجبور باشد، تصريح‌‏كرد: در حال حاضر ٣٠٠ هزار زن خيابانی در تهران وجود دارد.
وی، افزود:‌‏ ٤ ميليون بی‌‏كار، ٥ ميليون معتاد و ٩ ميليون دختر و پسر ازدواج نكرده (٥/٥ ميليون دختر، ٥/٣ ميليون پسر) در كشور وجود دارد كه منجر به گسترش فحشاء در جامعه شده است.
به گفته اين استاد دانشگاه، شهرنشينی و حاشيه‌‏نشينی نيز يكی ديگر از عوامل به وجود آورنده فحشاء است و در حال حاضر ٣ ميليون حاشيه‌‏نشين در كشور و دو ميليون حاشيه‌‏نشين در تهران وجود دارد و اصولاً هرچه شهرها بزرگ‌‏تر شود، كنترل اجتماعی ضعيف‌‏تر شده و فحشاء بالا می‌‏رود.
وی، تصريح‌‏كرد: مراكز پررفت و آمد مانند ترمينال‌‏ها، اطراف راه‌‏آهن و شهرهای مهاجرت‌‏خيز مانند قم و مشهد به علت اين كه كنترل فرهنگی در اين مناطق ضعيف است، نيز در گسترش اين امر دخيل هستند.
اين جامعه‌‏شناس، افزود: در اين جوامع كه شهرنشينی زياد شده و كنترل فرهنگی و اجتماعی ضعيف و شرايط برای ايجاد و گسترش فحشاء در جامعه زياد می‌‏شود.
وی، تصريح كرد: بايد سازمان بهزيستی، وزارت رفاه، وزارت نفت و سازمان برنامه و بودجه، همه دست به دست هم دهند و اين زنان را از خيابان جمع كرده و جايی برای جمع‌‏آوری اين زنان ايجاد كنند.

حالا شما می گویید جنگ؟ چه فرقی می کند؟ هم شما که مثلا اپوزیسیونید و هم آنها که در درون بر طبل جنگ می کوبید. هر دو آنقدر نابخرد و کوته فکرید که هیچ غیر از خود نمی بینید. آن یک می خواهد هر طور شده حکومت را واژگون کند. این یکی می خواهد دنیا را باب میل خود تغییر دهد. منطق اما می گوید زبان داریم و باید گفت و گو کنیم.البته وقتی متجاوزی تا بن دندان مسلح به شما هجوم می آورد، باید از خود دفاع کنید.و تمام شهروندان یک کشور ملزم و موظف به دفاع از تمامیت ارضی،اسقلالال و خودمختاری شان هستند.
_______________________

پ.ن۱:گرچه امریکا هم این روزها بسیار حیز و با چشم طمع به ایران ما نگاه می کند. کاش ان گروه تحلیلگران مضحکی که در صدای امریکا غار غار می کنند، لااقل این را می فهمیدند، که آمریکا نه عاشق ایران است و نه ایرانی. اون نفتش را می خواهد، شما این وسط چه می گویید؟

پ.ن۲:وقتی تحقیق در خصوص تاریخ می کنم،پاسخ می رسد که مگر تو چند سالته؟ و چقدر دیده ای؟ بعضا مثل آخرین بار تهدید هم می کنند که...چون در مورد مجاهدین خلق نوشتیم.وقتی تحقیق در خصوص حقوق جزا و ... می کنم، یخه ام را می گیرند که مگر تو حقوقدانی! وقتی در مورد انرژی مثلا برق می نویسم، اینبار صدای گروه مهندسین در میآید. واقعا خر من یکی از توی اشکم والده اش دمبی نداشت. ۴ مورد را ذکر می کنم، شاید دیگر کسی ذهن مرا انگولک نکند. اولا مقالات و نوشته هایم را نقد کنید، مثلا همانقدر که من جستجو می کنم، شما نیز همان کنید، مقاله تان را برای خودم بفرستید، قول می دهم به بهترین نحوی منتشر شود.دانش آموخته برق دانشگاه فنی دزفول-یک سال و نیم قضاوت اصفهان-فقه،لااقل ۴۰ مورد تحقیق دانشگاهی تاریخی را بررسیده و بر اساس دانش نمره داده ام.ببخشید از اطاله کلام.

پ.ن۳: من یک صلح دوستم. خواهان صلح جهانی و گفت و گوهای همه ملت ها با هم. مرده باد جنگ؛زنده باد صلح.

پ.ن۱: من خواهان صلحم. صلح جهانی و گفت و گوی همه باهم. مرده باد جنگ؛زنده باد صلح.
پ.ن۲: موضوع زهرا خانم رو داریم توی انتخاب به دقت پیگیری می کنیم. اگر خبر خاصی بدستمون برسه،حتما اینجا هم کم و کیفش رو می نویسم.

روزگار جنگ هم برای من و ما هایی که در جنوب می زیستیم روزگار غریبی بود. پر از داستان، پر از حرف. باری، صدای آژیرها را هنوز خوب می شناسم و اینکه باید کنجی را بعنوان سرپناه انتخاب کنم. ما جنگزدگی مان را با دیگر همشهری زیر پل فلزی اهواز میگزراندیم…نان ، پنیری و بود و اغلب گوجه و پیازی که با اشتها با همسن و سالان می خوردیم. دکتر و مهنس و کارگر بدون هیچ فرق طبقاتی در کنار هم شبی را تا صبح می گذراندند و حرف می زدند تا پگاه پس از رفع خطر دوباره به سر خانه و زندگیشان برگردند.

۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۵    ساعت : ۲۱ , ۰۰
خبرگزاري انتخاب : روز29/8/1385: جناب آقاي مصري تعدادي از همكاران سابق خود را دعوت و به آنها پاداش مي دهد. اهدای كيفهاي ارزشمند به دهها نفر!

روز4/9/1385: عليه مجموعه «انتخاب» در جريده ي رسالت مطلبي به سفارش آقای وزیر، كار مي شود. البته تحريريه ي رسالت خود مي داند چه كرده؛ قطعا اگر مي توانست آن مطلب را به گونه اي از بين مي برد؛ كه خوشبختانه به لطف فناوري نوين كامپيوتري اين كار شدني نيست.

بخش اخبار ویژه
بخش اخبار وی}ه 20.30 درباره ی نبوی 

 
توضیح: عجب سرعتی مصطفی جان، نوشتیم و چاپ شد ، دست تحریریه درد نکنه
شاید ده دقیقه هم طول نکشید، بخوانید از هر دو مدخل خبری

روز مظلوم اگر تار و اگر مشئوم است / روز ظالم به یقین تیره تر از مظلوم است

۱۰ دی ماه ۱۳۸۵    ساعت : ۲۳ , ۱۷
خبرگزاري انتخاب : زمان: سپیده دم شنبه 30دسامبر 2006
مکان: ساختمانی در اداره ی امنیت عراق-بغداد
موضوع:اعدام با چوبه ی دار یا اگر وقت نبود با کشیدن طناب دار بوسیله چند آدم تنومند
متهم: صدام التکریتی ملقب به صد دام حسین
جرم: کشتار انسانهای بی گناه نه یکبار که به دفعات

پیش درآمد: به همین راحتی سیکل عمر «قلب» صد دام حسین از حالت متناوب «ای سی» به حالت ثابت و پایدار «دی سی» تغییر یافت، کسی هم به او شوک نداد، کمکی هم برای برگرداندنش به دنیا نکرد!

خبر را نزدیک ساعت 8صبح بوقت محلی شنیدم نه خوشحال بودم و نه غمگین ولی هرچه که بود شادمانی نبود، هر که تبریک می گفت در جواب سری تکان میدادم...گنجینه ی راز به زیر خرمن ها خاک مدفون شد! بخوابید شهیدان، جانبازان کسی حق تان را نمی ستاند و ...تنها مرگ یک دیکتاتور کافی است؟ برای من نه!

درآمد: نبش خیابان ... اقبال- اهواز خانه ی ما ، در دوران جنگ بود، گرچه خانه ای دیگر در شهر اصفهان برای هجرت مهیا بود، اما ارجح برای خانواده ای که عزیزانشان در همان محدوده می زیستند جنوب بود و خاک بود و خون بود و بمب بود و...

قسمت اول: از کدام قسمت این سریال کابوس وار شروع کنم؟ آنزمان که برای از دست دادن عزیزترین فرد خانواده ی مادری ام، در عرض کمتر از 6روز تمامی موهای مادر سی و اندی ساله ام به سپیدی برف گرائید و یا از سردار رشید خانواده ی پدری که هنوز در انتظار بازگشتش مانده ایم.

از صارم که پایش را در آن سالها جای گذارده و یا از خواهری که به جرم رفتن به مدرسه و به رگبار بسته شدن حواشی خیابان توسط جنگنده ی عراقی دچار لکنت زبان و تشنج شد!

از خاله ای که بعد از آن اتفاق دچار افسردگی شدید شد و یا از دایی که هیچگاه درسش به پایان نرسید، از عمه ای که در هجر فرزندش خودسوزی نا موفق کرد و یا از عمو زاده ای که سالها منتظر ...

قسمت دوم: چند شب زیر پل فلزی از ترس حمله ی دوباره عراق خوابیدیم؟ چندبار از پنجره ی آشپرخانه ی خانه مان بمب های زرد و قهوه ای که با چند ده کیلومتری فاصله بر سر مردم و تأسیسات مهندسی ریخته می شد، دیدم؟؟؟ چند بار با صدای آژیرهای سرخ ، زرد و سپید از جا کنده شده بودیم؟

مردم دنیا خوشحالند تنها برای پایان زندگی یک دیکتاتور ولی کسی فریاد زد احساس سوختن به تماشا نمی شود!!!
این ها همه یادگار دوران خردسالی و کودکی من و امثال من است که تعدادشان سر به فلک می زند

قسمت سوم: جنگ تمام!! اوضاع بسیار مغشوش بود بطور مثال برای من مدرسه ای این نکته مشهود بود که مدارس در 3 شیفت به کار می پرداختند!

7تا10 صبح-10 تا 2بعد از ظهر و 2تا 6بعد از ظهر... و لمث کردیم چه بر سرمان آمده، ویرانی بود و ویرانی و چه همتی می طلبید؟؟؟

قسمت چهارم: سوم دبستان-ساعت9صبح ، دبستان آزادی «پائیز، شاید هم زمستان» هوا در صبح روشن مثل شب تیره و تار شد، به خانه برگشتیم...

می گفتند چاه های نفت کویت است که می سوزد، و چه خوشحال بودیم از تعطیلی مدرسه

قسمت پنجم : اما نمی دانستیم قرار است گازهای منتشر شده از این انفجارها و بمب های زمان جنگ ، ریه هایمان را دچار مشکل کند

نمی دانستیم آن همه استرس دوران کودکی، نتیجه اش پرولاپس و تیکند و طپش قلب است! کودک بودیم، اما بسرعت با دردها بزرگ شدیم!

هیچگاه آوای موسیقی محلی از خاطره ام پاک نمی شود که هر روز برای جوانی در محله نواخته می شد، بعدها برای بازگشت چند پاره از استخوان های بهشتی شان نیز بارها تکرار ، اما ماندند آنهایی که در حسرت بو و حتی مویی از فرزندان و پدران و همسرانشانند! کسی شنید؟

قسمت ششم: این همه خاطره بد، اما نکات جالبی هم بود، مثلا در پی بمباران خانه ی پدربزرگم پر از سنگ ها گرد عجیبی شده بود، یا کسانی که به استحمام می رفتند در نتیجه ی نواخته شدن آزیر قرمز با چه وضعیتی روبرو می شدند و ... از پس هر گریه هم یک خنده ایست.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند...چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند.

قسمت هفتم: کابوسی بود که تمام شد ، اما ویرانی ماند و افسردگی و آه دل و سوز سینه و دادرسی هم نبود.

قسمت آخر: سرانجام روز شنبه عامل آن همه کابوس با زور به آن دنیا فرستاده شد، در نتیجه ی تحمیل آن همه نبایدها به دیگر مردمان بی گناه، آخر همانی به سرش آمد که در خور بشر در قرن 21 نیست و به تحمیل به آن دنیا تیپکس شد.

پایان: خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که رازهای بسیاری با او آسوده خفت.
خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که کسی لایحه ای از سوی خانواده ی شهدا و جانبازان و اسرا علیه نماد خباثت تنظیم نکرد.
خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که کوتاهی های دولت های ما را به رخ می کشاند.
خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که تنها سند زنده آن همه جنایت در گور خوابید.
خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که تفکر صدام ها زنده است و صد دامچه هایی در اقصی نقاط جهان در حال جولان دادن.
خوشحال نیستم از مرگ صد دام چرا که عده ای با مستتر ماندن رازهایشان شبهای آینده سر را براحتی بر بالین می گذارند و آنها حق شان نیست.

و ما مثل همیشه سودی نبردیم!کسی پرسید پیامد مرگ صد دام برای ما چه خواهد بود؟ شاید بیشتر از هیچ!

راستی چرا کسی از خویش نمی پرسد آن بلایا چگونه به سر ما نازل شد؟؟؟ شاید11000مستشار آلمانی، بیش از 20میلیارد سرمایه ی فرانسوی ها و ارتباطات با انگلیسی ها مهم تر از جان جوانهایی است که در محاصره های 7روزه با 6عدد خرما روزها را میگذارندند و ناموس مان را می پاییدند.

تکمله: این تنها یک داستان نبود، سخن دل هزاران ایرانی است که شاید فرصتی برایشان مهیا نشده بود و من یکی از آنها...

ان الله مع الصابرین
تا مجالی دیگر
رضا سلیمانی

یکی دیروز بود به او می گفت: کاکم چو...نی؟؟؟ سالها پیش تر دیگری می گفت: به لطف حضورش به پا خیزید!یکی هم بارها خطابش می کرد که تو لبخند بر این خصم زمانه ای!!!

از آنسوی سایه های سیاه ،

وحشت زده و ناشناخته ای نیز با هر بهانه ای نوازشش می دادند وعتابش می کردند... 

این همه که می شنید ، ریز ریزک می خندید، نه مدح سینه اش را فراخ تر می کرد و نه ذم اش او را از اهدافش دور می ساخت...طبع بلندش قله های حرکت و هوشمندی و وطن پرستی را یک به یک فاتح بود.

اما در پائیزی فسرده ، خیمه ی به کین نشستگان خونخوار تاب حرم خورشید امرداد را نیآورد...  

و چه دد منشانه پاره پاره اش کردند، یکی کم بود و 2ضربه کمتر...از بیم شعله ور شدن دوباره ی شمع ، دست هایشان را 28 بار برای خاموشی اش دراز کردند

انگار نکته ها را نیز می دانستند اما چه ساده دست های آلوده شان رو شد...

رهزنان، وحشیان، پاپوش او کجا است؟ ساعت جیبی اش آویخته نیست!!!...

حیرتی نیست اگر وحشیان آدم خوار نمی دانستند پروانه به دور شمع می گردد، شمع خاموش را پروانه ای نیست!!!

به تن بیمار شاپرک نیز رحم نکردند، که دید پروانه ی همنشین مهر را ؟؟؟

نیش های خون آلود و درازشان را بر بدن او نیز فرو کردند، مبادا پروانه، اسباب قهر زمین و زمان گردد

،مبادا پروانه ی ایران، برملایشان کند، شاپرک را چه وحشیانه در خون پاکش غلتاندند و تکه تکه کردند...

ایامی متمادی شمع و پروانه ای سوختند ، اما چه قبیحانه مزدشان را دادند!!!

کوردلان اما نمی دانستند، نه شمعی چون داریوش فروهر به محاق رفتنی است و نه  پروانه ای که مام و حرمت ملت بود...

8سالی می گذرد نه تنها که از یادمان نرفتند که تفکرشان را نیز بر ذهنمان ملکه  کردند.

آنگاه که توانی برای احقاق حق نداریم، لااقل می توان آزاده بود، آزاده گفت و چونان داریوش ، پروانه آزاده مرد  و تا ابد بر چکاد تاریخ سرو آسا نشست...

شهیدان جاویدان زمانه اید، به قاب آویخته در قلبهایمان...

یادشان گرامی، راهشان پاینده و روحشان قرین رحمت بی کران الهی

مستر پریزدینت: خدایا شکرت،،، بالاخره آرزوی ما رو هم برآورده کردی! خوشکلمون که نکردی ولی شیرینمون کردی عین قند...ببین چطوری خبرنگارا دارن ازم عکس می گیرن و دنبالم میدون...آی هاشمی دیدی پوزت رو زدم...آهای براد پیت یه وخت فک نکنی جذبه مذبه ای داری ها،،،مواظب باش یه وخت آنجی خانمت که آبجی ماست ولت نکنه!!!چون شیرین تر از تو هم پیدا میشه!!!
خدایا شکرت دیگه نیاز به توپ نورانی نبود ،هنوز هم حاله ی نورم رو داشتم دیگه چه احتیاجی بود به توپ نورانی ولی لطفت مدام که صاف انداختی تو سرم...
با این کارت مشخص شد که من خیلی با این شعارهام بهت نزدیک شدم،،،بنابراین آی مردم ما تا فردا موشکی با سرعت نور خواهیم ساخت که از دهن اسرائیل بره تو و از ماتحتش دربیاد بره آمریکا بگه نفس کشی هست؟؟؟ضمنن ظهور ... تا پس فردا در ۳دیقه!!!و ...

مرد ایستاده: جناب احمدی نژاد چقدر باید نگات کنم تا خجالت بکشی بابا روتو کم کن دیگه می زنم تو سرت ها!!!

بادی گارد: یکی نیست از من آدم بپرسه ابولی خرت به چند؟؟؟عجب خبرنگارای موجود ندیده ای!!! خوب از یه آدم عکس بگیرین که خیلی بهتره، مثل من!!!
دست خانم ماهنوش که این عکس را برای من فرستاد درد نکنه!